ماه مبارک رمضان؛ مدرسه اصلاح خواسته‌ها در مکتب اهل‌بیت(ع) است

حجت‌الاسلام والمسلمین غفارفام، استاد اخلاق حوزه علمیه خراسان در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در مشهد، با اشاره به دعای روز چهارم ماه مبارک رمضان، اظهار داشت: در این دعا که از وجود نورانی معصوم علیه‌السلام نقل شده، امام(ع) چهار درخواست اساسی را از خدای تبارک و تعالی مطرح می‌کند؛ درخواست‌هایی که نشان می‌دهد ما برای دانستن «چه بخواهیم»، باید شاگرد مکتب اهل‌بیت(ع) باشیم.

وی افزود: گاهی در زندگی انسان، فرصت‌های بسیار ارزشمند و طلایی پیش می‌آید، اما متأسفانه به دلیل ناآگاهی از نوع خواسته، این فرصت‌ها با درخواست‌هایی که نه اثر دنیوی دارد و نه ثمر اخروی، از دست می‌رود.

استاد اخلاق حوزه علمیه خراسان بیان داشت: ماه مبارک رمضان، ماه استجابت دعاست و امام(علیه‌السلام) در دعای روز چهارم به ما می‌آموزد که در چنین زمانی چه چیزی را از خدای متعال مطالبه کنیم.

درخواست توفیق برای انجام تکالیف الهی

وی با اشاره به نخستین فراز این دعا تصریح کرد: امام علیه‌السلام عرضه می‌دارد «اللهم قوّنی فیه علی إقامة أمرک». اوامر الهی همان دستورات و تکالیف پروردگار است؛ یعنی انجام واجبات و پرهیز از محرمات. ایستادن پای تکلیف، کار آسانی نیست و سختی‌های خاص خود را دارد. انجام کامل وظیفه اراده انسان را می‌طلبد و هم بدون تردید، نیازمند کمک و عنایت الهی است.

وی ادامه داد: اراده انسان یک سوی ماجراست، اما تمام علت نیست. همان‌گونه که در دعای کمیل، وجود نورانی امیرالمؤمنین(ع) عرضه می‌دارد «قوّ علی خدمتک جوارحی»، یعنی خدایا اعضا و جوارح مرا تقویت کن تا بتوانم به وظیفه‌ام عمل کنم. در دعای روز چهارم نیز امام(ع) همین معنا را تعلیم می‌دهد؛ خدایا برای اقامه دستوراتت، مرا یاری کن و قوت ببخش.

شیرینی یاد خدا و پوشاندن لغزش‌ها

حجت‌الاسلام والمسلمین غفارفام با اشاره به دومین درخواست این دعا بیان کرد: امام علیه‌السلام عرضه می‌دارد «و أذقنی فیه حلاوة ذکرک». یعنی خدایا شیرینی یاد خودت را به من بچشان. خوشا به حال کسانی که طعم یاد خدا را چشیده‌اند. البته باید توجه داشت که شیرینی یاد خدا با لذت گناه جمع نمی‌شود؛ انسان باید مزه گناه را کنار بگذارد تا بتواند حلاوت ذکر الهی را درک کند.

وی افزود: در ادامه دعا، امام(ع) از خدای متعال درخواست می‌کند که انسان را از گناه حفظ کند و اگر خدای ناکرده لغزشی رخ داد، پرده‌پوشی و ستر الهی شامل حال او شود. در روایات آمده است که اگر پرده‌ها کنار برود، هیچ‌کس به هیچ‌کس نزدیک نمی‌شود، چرا که گناه بوی نامطبوعی دارد و خدای متعال به لطف و عنایت خود، این بوی گناه را از بندگان می‌پوشاند.

این استاد اخلاق حوزه علمیه خراسان خاطرنشان کرد: در این فراز عرضه می‌دارم؛ خدایا، اولاً ما را از گناه حفظ کن و ثانیاً اگر لغزشی از ما سر زد، پرده خودت را بر گناهان ما بکش و آبروی ما را حفظ فرما. در پایان دعا نیز با خطاب «یا أبصر الناظرین» از خدایی که دیدش از همه بینندگان نافذتر است، می‌خواهیم که عاقبت همه ما را ختم به خیر بفرماید.